Zakres zainteresowań rzeźbiarskich Walentyny Pszenicznej-Chałaczkiewicz jest bardzo rozległy. Rzeźbiarka sprawnie posługiwała się formami monumentalnymi, jak również kameralnymi realizacjami w mniejszym formacie, w tym reliefami czy medalierstwem. Szczególne miejsce w jej działalności zajmował portret, który przenika niemal wszystkie obszary działalności rzeźbiarskiej. Nieraz, jak w przypadku plakiet, był jedynie motywem kompozycyjnym, a czasem – tak jak w przypadku „Nimfy” – stanowił temat przewodni rzeźby pełnoplastycznej. Dla Pszenicznej-Chałaczkiewicz istotne było doskonalenie warsztatu, a swoje realizacje portretowe poprzedzała wielokrotnie powtarzanymi szkicami: „Poprzez niezliczoną ilość studiów głów, różnych wariantów postaci, półpostaci, biustów i torsów ludzkich tak poszerzona formuła portretu stała się podstawą sukcesów (…) – wszędzie tam, gdzie ważne było perfekcyjne odtworzenie wizerunku człowieka, niezależnie od sposobu, w jaki został zaprezentowany” (Lech Grabowski, Rzeźba. Walentyna Pszeniczna-Chałaczkiewicz, Warszawa 2003). Artystka z subtelnym wyczuciem formy manewrowała między twardym obrysem a delikatnym modelunkiem. Z niezwykłą sprawnością operowała grą cieni, tworząc płaszczyznę gdzieniegdzie przykrytą półcieniem, a niekiedy rozświetloną delikatnym muśnięciem światła. Umiejętnie wydobywała ledwie wyczuwalną pod opuszkami przestrzenność. Tak podsumował sztukę artystki Lech Grabowski: „Sprawność warsztatowa, umiejętność różnicowania użytych środków, dojrzałość i kultura artystyczna stają się podstawą sukcesów artystki”.