Teresa Rudowicz to jedna z najbardziej wyrazistych i śmiałych postaci powojennego środowiska artystycznego Krakowa. Związana była z II Grupą Krakowską, z którą przez lata aktywnie współtworzyła scenę artystyczną przełamującą estetykę socrealizmu. Studiowała początkowo w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Sopocie, a następnie na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Plastycznych w Krakowie, w pracowni Zbigniewa Pronaszki. Wczesna twórczość Rudowicz czerpała inspiracje z surrealizmu, malarstwa metaforycznego oraz techniki akwareli i fotomontażu. Przełomowy dla jej rozwoju artystycznego był okres drugiej połowy lat 50., kiedy to zainteresowała się taszyzmem. Od tego momentu jej prace stają się coraz bardziej abstrakcyjne, otwarte na eksperyment, pełne ekspresji i nieoczywistych zestawień form i znaczeń. Na przełomie lat 50. i 60. Rudowicz zaczęła tworzyć swoje charakterystyczne kolaże, w których łączyła elementy malarstwa z tzw. „przedmiotami gotowymi”. Kompozycje zaczęła tworzyć z wykorzystaniem wszelkiego rodzaju wycinków z prasy, fragmentów zabytkowych rękopisów oraz ksiąg, fotografii, a nawet części metalowych czy fragmentów garderoby. Sama artystka mówiła: „Malować można, czym się chce: fajkami, znaczkami na listy, pocztówkami lub kartami do gry, kandelabrami, kawałkami ceraty, sztywnymi kołnierzykami, tapetą, gazetami…” Rudowicz uczestniczyła w wielu wystawach II Grupy Krakowskiej, a jej prace były wielokrotnie prezentowane w krakowskiej Galerii Krzysztofory. Szczególnym momentem w jej karierze był rok 1961, kiedy to jej prace pokazano na dwóch prestiżowych wystawach w nowojorskim Museum of Modern Art (MoMA): „The Art of Assemblage” oraz „15 Polish Painters”. „Kompozycja 61/16” przedstawia jeden z wielu kolaży Rudowicz oraz pozostaje świadectwem odwagi artystycznej, wolności formy i wrażliwości na świat wewnętrzny.