Prezentowana praca pochodzi z czasu, gdy Brzóskiewicz przebywała w Stanach Zjednoczonych ze względów praktycznych tworzyła głównie formy ceramiczne i gipsowe. W tym czasie po raz pierwszy sięga po alabaster. Na cykl „Róża i Kobieta” składa się 20 prac, które powstawały równolegle z rzeźbami inspirowanymi postacią francuskiego mistrza pantomimy Marcela Marceau. Twórczość Teresy Brzóskiewicz to alchemia żywiołów. Z surowej materii wydobywa rytm przemian. Realizacje w drewnie, takie jak „Panna leśna” z 1967niosą pamięć ludowej tradycji. Kształty wielkoformatowych rzeźb m.in. „Wisła” z połowy lat 70. późniejsze „Dwie rzeki” płyną jak woda. Podobnie jak rzeźby Henry Moore’a monumentalne, organiczne formy dialogująwpisując się w nurt modernistycznej tradycji. z rzeźb plenerowych, które można odnaleźć na ulicach Warszawy i Radomia, a także w Centrum Rzeźby w Orońsku tworzyła również rzeźby kameralne. Prezentowana praca „Kobieta” wpisuje się w nurt zmysłowych i pełnych czułości przedstawień kobiecych ciał. w miękkim alabastrze ukazuje zręczność w balansowaniu pomiędzy figuracją a abstrakcją. Alabaster to mlecznobiały kamień o półprzeźroczystym odcieniu, który w tradycji europejskiej, w ślad za myślą teologiczną . Augustyna był wykorzystywany w sztuce sakralnej. Teolog łączył przepływ światła z boską opatrznością, co umocniło pozycje alabastru jako nobliwego materiału.