Obrazy Szymona Urbańskiego z pozoru wydają się mocne i jednoznaczne. Na pierwszy rzut oka przyciąga krzykliwa ekspresja, przywodząca na myśl dzieła Edwarda Muchy czy Vincenta van Gogha. W rzeczywistości jednak kryją wrażliwość i delikatność artysty, który ukrywa ją za intensywnymi kolorami, jakby obawiając się, że ujawnienie słabości mogłoby podważyć jego twórczą siłę. W latach 1983-84 studiował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, a swoją edukację artystyczną kontynuował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1988 otrzymał dyplom w pracowni prof. Stefana Gierowskiego. Już w 1987 stworzył monumentalne malowidło na podporach i filarach mostu Grota-Roweckiego w Warszawie, za które został wyróżniony Nagrodą im. Henryka Stażewskiego, przyznaną przez Fundację Egit za najlepszą aranżację malarską w przestrzeni. W tym samym roku zadebiutował na wystawie zorganizowanej przez Andrzeja Bonarskiego w dawnych Zakładach Norblina w Warszawie. W 1989 rozpoczął współpracę z krakowską Galerią Zderzak, a w latach 1989-98 współpracował z Galerią Spicchi dell’Este w Rzymie. Jego prace były także prezentowane na wystawie Ryszarda Ziarkiewicza „Raj utracony” w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie w 1990. Wyrazisty styl Urbańskiego idealnie wpisywał się w atmosferę końca lat 80., kiedy artysta debiutował na scenie warszawskiej. W kolejnych latach jego twórczość ewoluowała – obrazy stawały się coraz bardziej krzykiem wrażliwej, nieprzystosowanej natury, która przetwarza otaczającą rzeczywistość w sposób zrozumiały jedynie sobie. Jego malarstwo to intensywna ekspresja, w której emocje, kolory i formy się przenikają, tworząc unikalny język artystyczny, pełen dramatyzmu i introspekcji. „To, co Urbański ‘podsuwa pod twarz widzowi’ w swoich obrazach, krytyk sprzed lat nazwałby: ‘Polską, jakiej nie ma’. Malarstwo to, jeśli je potraktować jako pewną całość, wyraża sprzeciw wobec wszystkiego właściwie, co artystę otaczało, odkąd zaczął rejestrować rzeczywistość. Jest bieda, bezwzględność, brzydota pejzażu i brzydota ludzi, ich tandetna minoderia i wulgarność obyczajów. W świecie ‘jakiego nie ma’, zbrodnia ma wymiar trywialny, jest żenującym procederem, który nie ma nic wspólnego z dramatem. Z tego punktu widzenia twórczość Urbańskiego jest zastanawiająco bliska opowiadaniom Marka Hłaski, nazywanego polskim Jamesem Deanem i ukazującego ‘życie poza etyką’ w literaturze zrodzonej z buntu. To wszakże, co u Hłaski jest jednak dramatem, w obrazach Urbańskiego zamienia się w groteskę”. Anda Rottenberg Twórczość Urbańskiego pozostaje więc dialogiem między ekspresją a wrażliwością, między intensywnością koloru a subtelnym światem wewnętrznym, który próbuje odnaleźć swoje miejsce w złożonej rzeczywistości. Jego obrazy łączą odwagę i introspekcję, tworząc język malarski dramatyczny, a zarazem głęboko refleksyjny.