„Jeden kolor ma swoje światło w zależności od tego, jak położy się go na płótnie: czy jest bardziej akwarelowy, czy to pasta, składająca się z samego barwnika. Zieleń to nasz świat, to znaczy nasza egzystencja w tym świecie. Zieleń jest zdrowa, dobra. A czerwień jest niepokojąca. To piękny kolor, który ma swoją głębię, odległość. Gdy dzieje się coś związanego z tym kolorem – nabiera szczególnej intensywności (to dobrze). Biel z kolei, która też jest ciekawa, jest strasznie niechętna, jeśli chodzi o przestrzeń. Dopiero jak coś pada na ten biały, wszystko zaczyna się dziać”. Stefan Gierowski Kolor jest dla Stefana Gierowskiego jednym z najważniejszych środków wyrazu. Artysta porzucił figurację na rzecz abstrakcji około 1957 roku. W tym okresie położył nacisk na fenomen obrazu, pozbawił swoje dzieła tytułów oraz treści oprócz tych niesionych przez kolor. Nowe obrazy stanowiły przykłady kompozycji opartych na klarownych podziałach oraz subtelnej kolorystyce. Około lat 60tych malarz znacznie zaważył kolorystykę oraz zaczął przemawiać bardziej uproszczonym językiem malarskim. Wtedy główne akcenty kolorystyczne rozkładał na krawędziach płótnach. To właśnie kolorem, za pomocą gradacji oraz natężeń walorowych, tworzył struktury kompozycji. W latach 80 stosowane barwy stały się także czynnikiem niosącym emocje. Artysta zaczął wypowiadać się w sposób bardziej subiektywny, a wręcz duchowy. Późniejsze prace charakteryzują się subtelnością oraz delikatnością. Jak wspomina Karolina Jezierska-Pomorska przy okazji wystawy artysty w 2018 roku w Galerii Bielska BWA: „W latach 60. i 80. linia jest głównym elementem budowy obrazu; staje się nośnikiem energii – jest światłem, gdzieś biegnie, ma jakaś drogę, do czegoś trafia, w coś uderza. Obrazy z tych lat to myślenie o linii jako zagadnieniu fizycznym, niosącym ze sobą ładunek energii. W następnych latach zaczyna dominować kolor. Artysta bada sposób, w jaki poszczególne barwy na siebie oddziałują. Żeby móc je ze sobą skonfrontować, maluje szerokie pasma kolorów na jednej przestrzeni, linię obok linii. Przestrzeń na tych płótnach nieomal się porusza. Z czasem kolor częściowo ustępuje miejsca bieli, szarości i czerni. Na jednych obrazach można dostrzec rodzaj walki o dominację nad przestrzenią. Na innych barwne linie tworzą różne kształty, są miękkie, jakby straciły swą dynamiczną ostrość” (Karolina Jezierska-Pomorska, Stefan Gierowski – linia w malarskie 12.04.2018-13.05.2018, dostępny na: Galeria Bielska BWA - Stefan Gierowski – Linia w malarstwie).