Echo należy do grupy najważniejszych wczesnych rzeźb Stanisława Szukalskiego, znanych dziś przede wszystkim dzięki fotograficznej dokumentacji artysty. W przypadku Szukalskiego fotografia nie była jednak jedynie neutralnym zapisem dzieła. Artysta konsekwentnie dokumentował własne rzeźby od okresu studiów w Krakowie aż do lat 50., a wykonywane przez niego zdjęcia często służyły nie tyle obiektywnej rejestracji, ile spotęgowaniu oddziaływania samej kompozycji. Fotografia stawała się więc przedłużeniem rzeźbiarskiego myślenia Szukalskiego, narzędziem kadrowania, oświetlania i ponownego wydobywania ekspresji formy. Prezentowana odbitka ma szczególny charakter, ponieważ została wykonana ze szklanego negatywu w 1986 roku, w ostatnim okresie życia artysty, z myślą o planowanej wystawie jego fotografii. Szukalski nie ograniczył się do zaakceptowania odbitki - wtórnie ją retuszował i sygnował flamastrem, podkreślając wybrane partie przedstawienia. Praca łączy więc kilka poziomów autorskiej ingerencji: pierwotną rzeźbę, jej fotograficzne utrwalenie oraz późniejszy, ręczny retusz wykonany przez samego artystę. W autorskim opisie Szukalski tłumaczył, że postać Echo jest bezgłowa, ponieważ sama nie jest źródłem dźwięku. Złożonymi dłońmi zwodzi słuchaczy i zniekształca wydawane przez nich głosy, a rozpaloną stopę opiera o drzewo, zmęczona nieustannym biegiem z pagórka na pagórek. Ten poetycki komentarz dobrze pokazuje charakter wyobraźni Szukalskiego, w której mit, forma rzeźbiarska i osobista symbolika tworzą nierozerwalną całość.