Stanisław Młodożeniec z niezwykłą ekspresją i szczerą formą wyrazu w swoich kompozycjach dąży do odważnego uproszczenia kształtów i różnorodności. W charakterystycznych, mocnych pociągnięciach pędzla można wyczuć szczególny ładunek emocjonalny, co czyni jego płótna jeszcze bardziej autentycznymi. Młodożeniec, inspirując się spuścizną artystów awangardy I połowy XX wieku, tworzy dzieła o różnorodnych walorach barwnych. Niektóre z kompozycji składają się z linii, a jeszcze inne ukazują konfiguracje ludzkich ciał zatrzymanych w pędzie i zredukowanych do symbolicznego zarysu sylwetki. Młodożeniec po opuszczeniu Polski w 1983 zamieszkał w Nowym Jorku, który jest stałym miejscem jego obserwacji. Energia i atmosfera miasta wraz z jego przestrzenią urbanistyczną, architekturą, ikonosferą, ulicznym graffiti oraz mieszkańcami są głównymi punktami odniesień w twórczości artysty. Stąd wynika niezwykłe zróżnicowanie kompozycji, w których Młodożeniec nie ogranicza się do jednej techniki i form przekazu, a wręcz demonstruje swoją sprawność warsztatową oraz artystyczną. Jednocześnie artysta, wykorzystując reporterskie ujęcia scen wykonane z fotograficzną precyzją, łączy kulturę masową z codziennością i nadaje swoim kompozycjom psychologicznego wyrazu. Stanisław wychował się w domu artystów, pełnym książek i obrazów, a największy wpływ na jego późniejszą twórczość miał ojciec Jan Młodożeniec. Wraz z bratem Piotrem wspominają okres dzieciństwa kształtowany wśród papierów oraz barw i obecności ojca pozostającego w nieustannym procesie twórczym, który zaszczepił w nich miłość do sztuki. Również wpływ na ich twórczość miał dziadek Stanisław, autor kilkunastu książek i futurystycznych wierszy.