Powstały najprawdopodobniej w latach 30. XX stulecia akt Stanisława Borysowskiego to nastrojowe i kameralne przedstawienie wykreowane w zaciszu jego atelier. Przestrzeń pracowni stała się tutaj dla malarza tłem, na którym ukazał on postać nagiej modelki. Warto przyjrzeć się w tym kontekście wyposażeniu owego wnętrza. Otóż po lewej widzimy fragment łóżka. Zaraz obok niego rozpięta jest gładka kotara o intensywnym, czerwonym kolorze. Jest ona zapewne specjalnym tłem dla odwiedzającej właśnie atelier modelki, a w nocy stanowi być może zasłonę przed światłem. Nieco dalej, po prawej stoi komoda z szufladami, a na środku pokoju krzesło. To na nim siedzi pozująca malarzowi kobieta. Poza, którą przybiera sugeruje ewidentnie przedłużającą się sesję, wywołującą jej zmęczenie. Borysowski zastosował tutaj dwie silne dominanty kompozycyjno-kolorystyczne. Jedną z nich stanowi wspomniana już czerwona kotara, drugą jest natomiast pomarańczowa draperia położona niedbale na oparciu krzesła. Ta niewielka przestrzeń odtworzona z pietyzmem przez artystę mogła stanowić fragment jego paryskiej pracowni. Borysowski ukończył krakowską Akademię Sztuk Pięknych w roku 1931. W latach 1934-1935 kontynuował jednak jeszcze naukę w Paryżu, gdzie zetknął się z wybitnym pedagogiem, Józefem Pankiewiczem, którego to znał zapewne z Krakowa. Choć wprawdzie nie wszedł on nigdy w szeregi Kapistów, to ich malarstwo w owym okresie wywarło na niego znaczący wpływ. Borysowski zwracał w swoich obrazach szczególną uwagę na kolor, tak gloryfikowany i uwielbiany przez członków zawiązanego w 1923 roku „Komitetu Paryskiego”.