W twórczości Sławomira Witkowskiego miasto nie jest motywem topograficznym, lecz strukturą przeżyć, napięć i zbiorowych emocji. Obraz „Ulica” z 1988 roku stanowi jedno z najbardziej wyrazistych świadectw tego sposobu myślenia o malarstwie. Powstał w okresie przesilenia, kiedy przestrzeń publiczna w Polsce nabierała szczególnej intensywności – była miejscem konfrontacji, oczekiwania i narastającej zmiany. Witkowski nie rejestruje jednak konkretnych wydarzeń, lecz buduje wizję syntetyczną, w której doświadczenie ulicy zostaje przekształcone w formę malarską. Kompozycja została zorganizowana wokół zwartego skupiska ludzkich postaci, ujętych w sposób daleki od realistycznej obserwacji. Twarze i ciała ulegają deformacji, tracą indywidualność, podporządkowując się wspólnemu rytmowi. Ich nagromadzenie tworzy jednolitą masę, nad którą rozpościera się wizja miasta zbudowanego z ostrych, niestabilnych form. Architektura nie porządkuje przestrzeni, lecz zdaje się uczestniczyć w tym samym stanie napięcia. Witkowski operuje kolorem w sposób zdecydowany. Intensywne czerwienie przecinające obraz wprowadzają element gwałtowności, podczas gdy ciemne błękity i zielenie budują wrażenie ciężaru. Barwa nie pełni funkcji opisowej, lecz kształtuje sens przedstawienia. Światło pojawia się fragmentarycznie, jakby wydobywało z ciemności poszczególne elementy, nie przywracając im jednak stabilności. Istotnym elementem tej pracy jest sposób traktowania przestrzeni. Zamiast jednolitej głębi pojawia się układ spiętrzonych planów, które nachodzą na siebie i wzajemnie się zakłócają. Granice między postaciami a otoczeniem ulegają rozmyciu. Miasto i tłum funkcjonują jako jeden organizm, pozbawiony centrum i hierarchii. Malarstwo Witkowskiego z końca lat 80. koncentruje się na relacji między jednostką a zbiorowością. Artysta posługuje się deformacją i kondensacją formy, aby wydobyć napięcia obecne w doświadczeniu codzienności. Nie interesuje go opis, lecz intensywność obrazu jako nośnika znaczeń. „Ulica” należy do grupy prac, w których jego język osiągnął szczególną wyrazistość. Obraz pozostaje zapisem stanu zbiorowej świadomości, przetworzonego w sugestywną, autonomiczną formę malarską.