Malarstwo Sławomira Witkowskiego przełomu lat 80. i 90. XX wieku stanowi jeden z najpełniejszych przykładów polskiej odmiany Nowej Ekspresji, w której gwałtowność gestu spotyka warsztatową dyscyplinę. Okres ten, kształtowany doświadczeniem stanu wojennego oraz formalnych eksperymentów młodej generacji twórców, przyniósł wyrazistą syntezę postaw: od gęstej narracyjno-symbolicznej poetyki wczesnych lat dekady po radykalną ekonomię formy, podporządkowaną potrzebie kondensacji znaczeń i natychmiastowej komunikatywności. Witkowski, wywodzący się z gdańskiego środowiska PWSSP, szybko zinternalizował język ekspresji transawangardowej, przekształcając go zarazem w idiom szeroko rozpoznawalny i autonomiczny. Pod koniec lat 80. wykrystalizował się charakterystyczny dla Witkowskiego idiom plastyczny – twarda, zdecydowana, jakby „niecierpliwa” wobec opresyjnej rzeczywistości linia, która porządkując wielobarwne płaszczyzny, nadawała kompozycjom zarówno ekspresyjny impet, jak i rygor graficznej dyscypliny. Na przełomie dekad obecny w pracach Witkowskiego kontur zaczął ulegać subtelnej metamorfozie: ostre kąty i gwałtowne skróty stopniowo ustąpiły miejsca arabeskowej miękkości, jednak bez utraty dramatycznego rdzenia właściwego Nowej Ekspresji. Okres, z którego pochodzą prezentowane prace, stanowi moment wyjątkowy: Witkowski, rozwijając jednocześnie język malarstwa i plakatu, eksplorował tematy przemocy, dominacji oraz bezimiennego tłumu, wzbogacając je o ironiczne przesunięcia znaczeń i konceptualną wielowarstwowość. Intensywność barwy – czystej, spektralnej, często jarmarcznej – kontrastuje z surowością przekazu, tworząc napięcie między dekoracyjnością a brutalnością przedstawienia. To właśnie w tej dychotomii ujawnia się najpełniej jego dojrzała postawa artystyczna: zdolność syntetyzowania porządków graficznych i malarskich, łączenia linearnego rygoru z emocjonalnym, niemal performatywnym gestem. Witkowski nie tyle odtwarza rzeczywistość, ile konsekwentnie podważa jej iluzoryczną stabilność; jako ironiczny obserwator ujmuje świat w napięciu między dramatycznym ciężarem tematu a wizualnym przepychem formy. Właśnie w tym okresie krystalizuje się jego „pismo” – zarazem ostre i ornamentalne, głęboko zakorzenione w doświadczeniu epoki, a równocześnie zapowiadające późniejsze, bardziej dekoracyjne modulacje.