Sławomir Ratajski należy do tego pokolenia artystów, które bezwarunkowo zaufało malarskiemu medium, czyniąc je jedynym i wyłącznym narzędziem swojej wypowiedzi w polu sztuki. W 1979 twórca obronił dyplom na Wydziale Grafiki warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Wkrótce potem jego sztuka stała się częścią nowego zjawiska ekspresyjnego malarstwa i rzeźby, które zdominowało polską scenę artystyczną po 1980. Jednocześnie Ratajski działał w ruchu kultury niezależnej. W 1988 otrzymał stypendium „Solidarności” na wyjazd do Paryża. W nowej Polsce ta druga strona aktywności Ratajskiego, polegająca na zaangażowaniu w służbę publiczną przeważyła w jego życiu na dekadę. Był wiceministrem kultury w rządzie Jerzego Buzka (1997-2001), następnie ambasadorem Rzeczypospolitej w Argentynie, Paragwaju i na Kubie. Po powrocie do kraju, podjął ponownie działalność pedagogiczną na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, pełniąc jednocześnie funkcję sekretarza generalnego Polskiego Komitetu ds. UNESCO (2007-2021). Po obronie doktoratu i habilitacji został w 2011 profesorem macierzystej uczelni. W latach 80. wybitnie ekspresyjna i symboliczna twórczość artysty znajdowała się na przeciwległym biegunie sceny artystycznej wobec figuratywnego malarstwa Gruppy. Podczas gdy malarze Gruppy afirmowali rzeczowy realizm Andrzeja Wróblewskiego, twórczość Ratajskiego wpisywała się w inny, „neoromantyczny” nurt epoki. Podobne do Ratajskiego stanowisko zajmowali też tacy twórcy jak Tomasz Tatarczyk czy Jacek Ziemiński. Nie brali oni udziału w słynnych wystawach Andrzeja Bonarskiego czy Ryszarda Ziarkiewicza. „Ich kuratorem” był Jacek Werbanowski – po Jacku Ziemińskim długoletni kierownik warszawskiej Galerii Promocyjnej, założyciel czasopisma o sztuce „EXIT”, a w 1988 organizator wystawy „Świeżo malowane” w Zachęcie. Kompozycja „Kozioł ofiarny” z 1983, początkowo eksponowana także pod tytułem „Mimikra”, jest wczesnym obrazem artysty, namalowanym cztery lata po dyplomie. Oznacza się charakterystycznym dla Ratajskiego zainteresowaniem artykulacją powierzchni malowidła, która ze względu na gęstość materii bardziej przypomina ścianę aniżeli tło przedstawienia. Ową jednolitą płaszczyznę nestor polskiej krytyki artystycznej Aleksander Wojciechowski interpretował w obrazach Ratajskiego jako symbol uwięzienia – pułapki, z której wyrywa się na wolność – emancypuje – malarski motyw. W obrazie omawianym przez Wojciechowskiego („Odlot”) chodziło o błękitnego ptaka, wtopionego w pajęczynę kolorowych linii tła. W najbardziej dramatycznych latach stanu wojennego, w których powstał także „Kozioł ofiarny (Mimikra)”, Wojciechowski ezopowym językiem nawiązywał do ówczesnej sytuacji politycznej. Jednakże Ratajski, włączając figuratywny komponent do swoich obrazów, nigdy nie zmierzał do budowania anegdotycznej warstwy przedstawienia. Tworzył raczej system symboli i aluzji, w którym z właściwą sobie dyskrecją ukrywał odniesienia do rzeczywistych wydarzeń i osób. Tytuły „Kozioł ofiarny” i „Mimikra” mogą zawierać w sobie zarówno ocenę moralną, jak i polityczną – oznaczać oportunizm lub poświęcenie – zawsze z lekkim dystansem ironicznym, zważywszy na plastyczne rozwiązanie tego obrazu. Jednakże charakterystyczny dla autora brak wskazania na powody i sprawców pozwala odbierać to dzieło uniwersalnie – poza kontekstem i czasem jego powstania.