Obraz „Fotel” z 1990 roku należy do najbardziej charakterystycznych realizacji Ryszarda Woźniaka z okresu przełomu, w którym jego malarstwo weszło w fazę szczególnej koncentracji formalnej i znaczeniowej. Woźniak, współtwórca formacji Gruppa, od początku swojej działalności zajmował pozycję odrębną, rozwijając język malarski oparty na napięciu między przedstawieniem przedmiotu a jego statusem jako znaku. W przeciwieństwie do ekspresyjnych deformacji obecnych w twórczości wielu artystów swojego pokolenia kierował uwagę ku rzeczom zwyczajnym, pozornie neutralnym, które poddawał procesowi wyciszenia i izolacji. Motyw fotela pojawia się w jego twórczości jako forma autonomiczna, pozbawiona użytkowego kontekstu. W prezentowanej pracy obiekt został ukazany frontalnie, z wyraźnym podkreśleniem jego symetrii i ciężaru. Zwarta ciemna bryła kontrastuje z jasnym tłem, co nadaje jej niemal monumentalny charakter. Poziomy element przecinający oparcie wprowadza dysonans, zakłócający stabilność kompozycji. Ten prosty gest malarski zmienia sposób percepcji przedmiotu – fotel przestaje być elementem wyposażenia wnętrza, a staje się konstrukcją o niejednoznacznym statusie. Woźniak operuje kolorem w sposób zdyscyplinowany, ograniczając gamę do kilku tonów. Dominujący granat i czerń budują wrażenie gęstości i zamknięcia, podczas gdy jasne partie tła wprowadzają dystans. Farba została położona równomiernie, bez śladu spontanicznego gestu, co wzmacnia wrażenie bezruchu. Powierzchnia obrazu nie odsyła do iluzji przestrzeni, lecz pozostaje płaszczyzną, na której przedmiot funkcjonuje jako wyodrębniona forma. Rok powstania pracy wyznacza moment szczególny. Początek lat 90. przyniósł zasadniczą zmianę kontekstu społecznego i kulturowego, w którym funkcjonowali artyści związani wcześniej z niezależnym obiegiem lat 80. Zanik bezpośredniej presji politycznej nie oznaczał końca napięć, lecz przesunął je w obszar refleksji nad statusem obrazu i jego obecnością w nowej rzeczywistości. W malarstwie Woźniaka pojawiło się wtedy wyraźne dążenie do redukcji, do eliminacji elementów zbędnych, do skupienia uwagi na pojedynczym motywie. Fotel można odczytywać jako formę związaną z doświadczeniem obecności człowieka, choć jego wizerunek pozostaje pusty. Brak postaci nie oznacza jednak braku znaczenia. Przeciwnie, podkreśla stan zawieszenia, oczekiwania, niepewności. Przedmiot przechowuje ślad potencjalnej obecności, lecz nie ujawnia jej wprost. Woźniak nie nadaje mu cech indywidualnych, nie wprowadza narracji, pozostawiając widza wobec obrazu, który wymaga uważnego, powolnego odczytania. Twórczość artysty z tego okresu wyróżnia konsekwencja i klarowność decyzji malarskich. Każdy element kompozycji pełni określoną funkcję, nie ma tu miejsca na przypadkowość. Obrazy Woźniaka nie operują efektem, lecz strukturą. Ich siła wynika z napięcia między prostotą motywu a jego intensywną obecnością wizualną. „Fotel” pozostaje dziełem, które w sposób szczególny ukazuje kierunek poszukiwań artysty u progu nowej dekady. Stanowi przykład malarstwa skupionego, pozbawionego retoryki, opartego na świadomej relacji między formą a znaczeniem. W dorobku Woźniaka prace z tego czasu zajmują miejsce istotne, wyznaczając moment przejścia od ekspresji ku refleksji nad samą istotą przedstawienia.