Druga połowa lat 50. XX wieku to w sztuce PRL okres tzw. odwilży. Był to czas, kiedy przestał obowiązywać w sztuce narzucony odgórnie socrealizm, a sztuka polska otworzyła się na wpływy Zachodu. Niezwykle popularny w kraju okazał się wówczas francuski informel czy amerykańskie malarstwo ekspresjonizmu abstrakcyjnego, z których czerpano inspirację. Jest to zatem czas wzmożonego zainteresowania abstrakcją – bezforemnej, ekspresyjnej, w której artyści starali się poszukiwać nowych rozwiązań formalnych związanych z technikami nakładania farby czy uzyskiwania oryginalnych efektów fakturowych. Udział w tych eksperymentach miał wówczas również świeżo upieczony absolwent warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych Roman Opałka. Pod koniec dekady lat pięćdziesiątych wykonywał on „Studia dotykowe”. Były to prace na papierowym podłożu, malowane tuszem. Ten sposób wykonania przypomina oczywiście tradycyjną dla techniki rysunku metodę lawowania, jednak o ile zwykle lawowanie było dodatkiem dla właściwej kompozycji, o tyle tutaj gradacje rozwodnionego koloru oraz jego zmienna intensywność stają się głównym zagadnieniem obrazu. Bożena Kowalska, historyczka sztuki, autorka monografii twórczości Romana Opałki, ale też jego przyjaciółka, porównała te prace – ze względu na ich pionowy format – do dawnego malarstwa japońskiego. Opałka wykonywał „Studia dotykowe” poprzez pokrycie pewnej powierzchni tuszem, a następnie odciśnięcie jej na papierze. W ten sposób praca stawała się czymś na kształt stempla, odcisku, w którym uwidaczniała się aktywność artysty. Kompozycje były pionowym, wąskim pasami pokrytym różnorodnymi w formie znakami, tworzącymi rytmiczny układ. Ich regularność i powtarzalność przypominała mechaniczny zapis wykonany przez urządzenie, które odnotowuje występowanie jakiegoś zjawiska w czasie, zapisując je na długiej taśmie. „Studia dotykowe” pozostają śladami (w dosłownym sensie) artystycznych poszukiwań w zakresie kształtowania malarskiej materii. Są one wynikiem artystycznej strategii charakterystycznej dla czasu ich powstania, kiedy tematyka czysto malarska, problemy czysto artystyczne zaprzątały wielu ówczesnych artystów i artystek. Tego typu autotematyczna sztuka malarska uważana była – po czasach stalinizmu – za symbol nowoczesności i pod takim szyldem praktykowana przez artystów i artystki, którzy zainteresowani byli najnowszymi zjawiskami w sztuce europejskiej.