Bratkowski kształcił się w latach 1888-90 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, pod kierunkiem Feliksa Szynalewskiego, Izydora Jabłońskiego i Władysława Łuszczkiewicza. Edukację uzupełniał w wiedeńskiej Akademii pod opieką artystyczną Christiana Griepenkerla i Alfreda Eisenmengera, a także w prywatnej szkole Antona Ažbégo w Monachium. Do 1919 roku był na stałe związany ze środowiskiem lwowskim, m.in. ucząc malarstwa w szkole Stanisława Batowskiego, a od 1912 roku na Wolnej Akademii Sztuki. Uczestniczył w wystawach lwowskiego i krakowskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. Wystawiał także w warszawskiej Zachęcie. W latach międzywojennych mieszkał we Włoszech, był dyrektorem Muzeum Jana Styki na Capri. Jego twórczość wyróżniała się przede wszystkim malarstwem pejzażowym, w którym był szczególnie wrażliwy na nastrojowość przyrody oraz naturę światła. Prezentowany w katalogu pejzaż zimowy to zapis subtelnej wizji, łączącej niuanse światłocieniowe z pozoru mrocznego wnętrza lasu. Artysta z wielką wyobraźnią operuje opływowymi kształtami, czyniąc z przedstawianej materii zasp śnieżnych bajkową scenerię.