Ziemski przez wiele lat tworzył w swojej historycznej pracowni przy Alejach Jerozolimskich w Warszawie. Ta zlokalizowana na strychu przestrzeń była nie tylko miejscem pracy, lecz także domem i azylem artysty. W tym samym miejscu przez ponad trzy dekady inspirował swoich uczniów, tworząc środowisko sprzyjające poszukiwaniom i refleksji. Najpełniej jego indywidualny styl rozwinął się w latach 1960-64, które dziś uznaje się za klasyczny okres w jego twórczości. Malarstwo z tego czasu, mające źródła w abstrakcji typu informel, charakteryzuje się oryginalną gamą barwną – lekko opalizującymi różami i żółcieniami, błękitami i brązami, zieleniami i kraplakami – oraz przenikającymi się warstwami i zróżnicowaną fakturą. Dzięki wyszukanym zestawieniom kolorów oraz umiejętnemu łączeniu błyszczących i matowych werniksów jego „Pejzaże” osiągały niezwykłą głębię i przestrzenność, przywodzącą na myśl kunszt dawnych mistrzów. W swej atmosferze i perfekcji warsztatowej malarstwo Ziemskiego zbliżało się do dokonań Tadeusza Brzozowskiego i Stefana Gierowskiego. Od lat 60. wszystkie swoje obrazy Ziemski tytułował jako „Pejzaż”, opatrując je numerem i datą powstania. Początkowo były to pejzaże realistyczne, które stopniowo przekształcały się w kompozycje abstrakcyjne, a z czasem nabierały znaczeń symbolicznych i metafizycznych. Każdy z nich stanowił zapis wewnętrznego pejzażu artysty – jego emocji, lęków i refleksji nad światem. Malowanie było dla niego codziennym rytuałem, a szkice i rysunki, powstające równolegle do obrazów, tworzyły swoisty pamiętnik życia i pracy. Urodzony w Radomiu, do Warszawy przyjechał w 1947. Ukończył Liceum Plastyczne, a następnie Akademię Sztuk Pięknych, gdzie w pracowni Nachta-Samborskiego uzyskał dyplom z wyróżnieniem. Wkrótce został asystentem Jana Cybisa, a później profesorem uczelni, z którą związany był aż do 2000. Jego artystyczny debiut miał miejsce w 1955 na słynnej „odwilżowej” wystawie w warszawskim Arsenale. Na przełomie lat 50. i 60. współpracował z Galerią Klubu Krzywego Koła, a w 1979 uhonorowano go Nagrodą imienia Jana Cybisa. Jego obrazy znajdują się dziś we wszystkich najważniejszych muzeach w Polsce oraz w licznych kolekcjach zagranicznych.