Hieronim Radziejowski herbu Junosza należał do najbarwniejszych i najbardziej kontrowersyjnych postaci Rzeczypospolitej XVII wieku. Urodził się w 1612 roku jako syn wojewody łęczyckiego Stanisława Radziejowskiego oraz Katarzyny Sobieskiej, córki Marka Sobieskiego. To pokrewieństwo łączyło go z rodziną, z której wywodził się późniejszy król Jan III Sobieski, co nadaje jego biografii dodatkowy kontekst w dziejach polskiej elity politycznej epoki. Radziejowski od młodości rozwijał karierę dworską i urzędniczą. Był dworzaninem królewskim, krajczym i podczaszym królowej Ludwiki Marii Gonzagi, marszałkiem sejmu zwyczajnego w Warszawie, a także podkanclerzym koronnym. Sprawował liczne starostwa, m.in. sochaczewskie, łomżyńskie, kamioneckie, soleckie, bielskie i wareckie, pełnił również funkcję administratora żup krakowskich oraz wielkorządcy krakowskiego. Jego szybki awans świadczył o znaczącej pozycji na dworze, choć towarzyszyły mu liczne konflikty i skandale. Radziejowski reprezentował wcześniejsze pokolenie magnaterii, uwikłane w spory dworskie, konflikty z królem i burzliwe gry polityczne połowy XVII wieku. Sobieski, należący do tego samego szerokiego kręgu rodzinnego Sobieskich, wyrósł natomiast na jednego z najwybitniejszych dowódców Rzeczypospolitej i monarchę kojarzonego przede wszystkim ze zwycięstwem pod Wiedniem. Obie postacie, choć różne pod względem znaczenia i oceny historycznej, łączy tło rodzinne oraz realia polityczne państwa zagrożonego przez Kozaków, Tatarów, Turcję i Moskwę. Ostatnim ważnym epizodem w życiu Radziejowskiego była misja dyplomatyczna do Imperium Osmańskiego w 1667 roku. Jako ambasador Rzeczypospolitej udał się do Adrianopola, gdzie miał prowadzić rozmowy z przedstawicielami Porty. Zmarł tam 8 sierpnia 1667 roku. Jego biografia pozostaje przykładem gwałtownej kariery magnackiej, osadzonej w świecie, z którego w następnym pokoleniu wyrósł Jan III Sobieski.