Praca Shrudder wpisuje się w wieloletnie zainteresowania Norberta Delmana badaniem relacji między cielesnością a świadomością. Artysta od początku kariery eksploruje, jak ciało, poddane określonym regułom i napięciom, może opowiadać historie o naszym istnieniu oraz o tym, co wykracza poza jego granice. W tym dziele nie chodzi o tradycyjne, fizjologiczne przedstawienie ciała – Delman rekonstruuje je jako byt poddany przemianie, rozproszeniu i wyobrażonemu kształtowi. Integralną częścią koncepcji jest materiał. Drewno, metal, pozostałości po wcześniejszych realizacjach, poliuretanowa pianka i plastikowe opaski – pozornie codzienne i niepozorne elementy – w rękach artysty stają się nośnikami narracji. Każdy fragment, nawet ten uznany wcześniej za „odpad”, otrzymuje nowe życie. Delman podkreśla, że resztki tworzywa nie różnią się istotowo od elementów formalnie uznanych za dzieło sztuki – wszystkie uczestniczą w procesie przemiany, tworząc organizm pełen napięć i sprzeczności. Hybrydowa forma rzeźby balansuje między biologicznym a fantastycznym światem. Widz dostrzega w niej odwołania do flory i fauny: wypustki, czułki, odnóża czy struktury przypominające korzenie. Jednocześnie całość funkcjonuje w przestrzeni abstrakcji i artystycznej fikcji. Ten organizm nie jest ani rośliną, ani zwierzęciem – stanowi autonomiczny byt, w którym Delman bada, jak mogłaby wyglądać cielesność przyszłości w świecie, gdzie świadomość mogłaby istnieć niezależnie od tradycyjnego ciała. Rzeźba staje się także refleksją nad ulotnością i możliwością drugiej szansy. Poprzez nadanie życia materiałom wcześniej pozostającym odpadami, artysta stawia pytania o odrodzenie i ponowną materializację. Nawet najmniejsze fragmenty drewna czy plastikowych opasek włączone w strukturę sugerują, że „drugie życie” jest możliwe – zarówno dla materii, jak i dla doświadczeń, które w naszym świecie przemijają. Estetyczne napięcie pracy wynika z kontrastu między brutalnością a subtelnością, między chaosem a harmonią. Elementy organiczne zestawione są ze sztucznie przetworzonymi, a forma koegzystuje z przestrzenią, w której rzeźba funkcjonuje. Dzięki temu widz zostaje wciągnięty w refleksję nad tym, czym jest ciało, czym świadomość i jak mogłyby wyglądać nowe formy egzystencji w erze post-cielesnej. W praktyce Delmana praca Shrudder wpisuje się w ciąg doświadczeń fizycznych i konceptualnych. Inspiracje czerpane z performansów, sportu i eksperymentów z własnym ciałem uczą cierpliwości, dyscypliny i uważności. Jednocześnie rzeźba pozostaje otwarta – każdy odbiorca może odczytać jej formy, dostrzec analogie biologiczne, społeczne czy futurystyczne i samodzielnie zbudować narrację, którą wywołuje dzieło.