„Długa była jego droga poszukiwań własnego języka wypowiedzi twórczej. Od ukończenia studiów związany ze sztuką progresywną, poszukującą, tworzył mocne naówczas, ale swoiste malarstwo materii i strukturalizmu. Z upływem lat był jednym z już nielicznych artystów, którzy uczestniczyli w powojennych dziejach walki o wolność sztuki w naszym kraju”. Bożena Kowalska PYTANIE O PRABUDULEC I PRAELEMENT ŻYCIA Mieczysław Wiśniewski swoje doświadczenia wyniósł ze sztuki strukturalnej zwróconej ku zagadnieniom przestrzeni budowanym z nakładanych na siebie płaszczyzn. Uzyskiwana w efekcie reliefowość pozwalała na odpowiednie operowanie światłem płynącym z zewnątrz i nadającym wrażenie ruchu. Prezentowany „Obraz konkretny I” wpisuje się w ostatni etap twórczości, przynoszący kompozycje bardziej oszczędne, ograniczone do prostych układów linii i punktów przekraczających zasady geometrii. W obrębie kompozycji została nałożona prosta figura prostokąta, która jest wykonana z innego materiału. Pozwala ona na uzyskanie odpowiedniego oświetlenia, które swoim ruchem po powierzchni pełnej wklęsłości i wypukłości tworzy w obrazie strefy aktywnych refleksów i cienia. Wraz ze zmianą miejsca i punktu widzenia odbiorcy obszary światłocienia modyfikują swoje położenie. W kolejnym kroku opozycje światła i cienia tworzą relację z otwartą i zamkniętą przestrzenią, będącą podstawową konstytutywną antynomią w kompozycjach Wiśniewskiego. Sama powierzchnia obrazu zyskuje na tym działaniu nieskończenie wiele możliwości modelunku. Idea światła kształtowana w działaniach artysty nawiązuje do symboliki stawiającej pytania o prabudulec i praelement życia. Ów uniwersalny element struktury świata artysta łączy z modelem kosmologicznym. Monochromatyczne kolaże artysty również w początkowych latach jego twórczości swoją wyrazistą fakturą prezentowały różnorodne możliwości absorbowania światła. W ich przypadku szczególnie charakterystyczne było tworzenie geometrycznych kompozycji z użyciem płótna workowego i skóry, a także brezentu namiotowego połączonego na zasadzie asamblażu z elementami metalowymi. Drugi etap działań Wiśniewskiego obejmował płasko malowane kompozycje geometryczne. Na trzeci rodzaj dzieł, będących częścią wypracowanej od lat 70. metody twórczej, składały się geometryczne reliefy budowane z płyt i drewnianych listew klejonych do podłoża. Wszystkie te metody twórcze podejmowane przez Wiśniewskiego na przestrzeni lat współistniały i oddziaływały między sobą. Sam artysta, opisując swoje realizacje, zwracał uwagę na przestrzeń kreowaną światłem i uwarunkowania ekspozycyjne kontaktu odbiorcy z jego dziełami. Podejmowany tu porządek geometryczny ukierunkowywał wyobraźnię plastyczną zarówno twórcy, jak i odbiorcy. Różne układy figur i brył zgeometryzowanych Wiśniewskiego wytwarzały wizję świata kinetycznych struktur przestrzeni. W efekcie jego działania artystyczne tworzyły iluzję żywej, samoprzekształcającej się przestrzeni.