Marek Szwarc był jednym z najwybitniejszych twórców polsko-żydowskich I połowy XX wieku zamieszkałych w Paryżu. Współtworzył grupę Jung Jidysz, inspirującą się ekspresjonizmem niemieckim oraz twórczością Marca Chagalla. Związany był także ze środowiskiem Ecole de Paris. Studiował malarstwo i rzeźbę w paryskiej Ecole des Beaux Arts w latach 1910-14. Wrocił do Polski w 1914 roku, aby pozostać tu przez pierwszą wojnę światową i krótki czas po niej. W tym czasie mieszkał i tworzył w Łodzi, od zawiązania się grupy Jung Jidysz w 1919 roku był jej aktywnym członkiem, ponownie wyjechał do Francji w 1920 roku i pozostał tam na stałe. W okresie międzywojnia zajmował się malarstwem i drobną rzeźbą figuratywną. Istotną i nietuzinkową gałęzią jego twórczości były reliefy z metalu tworzone z mosiądzu bądź miedzi. W negatywowych kompozycjach często nawiązywał do tematyki biblijnej lub nowotestamentowej. Również prezentowana praca przedstawiająca wędrującego mężczyznę być może odnosi się do wydarzeń inspirowanych postaciami biblijnymi. Na szczególną uwagę zasługuje sposób opracowania reliefu, gdzie mocny kontur obrysowujący sylwetkę postaci skontrastowany jest z delikatnym modelunkiem punc.