Marek Sobczyk, członek legendarnej formacji Gruppa, od lat prowadzi nieustający dialog z historią sztuki, artystami, a także mechanizmami funkcjonowania kultury wizualnej. Jego „Muzeum” w cudzysłowie to przestrzeń artystycznej refleksji, w której twórczość innych artystów zostaje poddana twórczej parafrazie, reinterpretacji i polemice. Tak dzieje się również w przypadku jego obrazu, który nawiązuje do pracy Piotra Uklańskiego – portretu Jana Pawła II stworzonego z fotografii żołnierzy. Obraz Sobczyka jest jednocześnie komentarzem i przewrotną grą kontekstów. Odwrócenie idei Uklańskiego – „zrobienie z papieża żołnierza” – to gest nie tylko formalny, ale również konceptualny. Owa prostota w przekształceniu staje się istotą dzieła, ukazując mechanizmy ikonografii i wizualnych narracji, które kształtują społeczną pamięć i mitologię postaci historycznych. Użycie szablonu dodatkowo wzmacnia ten przekaz – jednocześnie odwołując się do street artu i jego roli w przestrzeni publicznej, jak i sugerując masową reprodukowalność pewnych idei. Nalepka „Blanxy na biało”, umieszczona na obrazie, dodaje kolejną warstwę znaczeniową. Jest interwencją Blanxy’ego, która wskazuje na napięcie pomiędzy uliczną sztuką a instytucjonalnym obiegiem artystycznym. Czy graffiti – jako nieformalna, spontaniczna forma ekspresji – może zostać całkowicie wchłonięte przez galeryjne struktury? Czy granice między ulicą a galerią nie zacierają się w sposób, który kwestionuje ich pierwotne funkcje? Sobczyk zdaje się zadawać te pytania, umieszczając swoje dzieło w kontekście galerii Zachęta i CSW Łaźnia. Podczas wystawy w Gdańsku obraz funkcjonował pod tytułem „Co? Z papieża żołnierza; Czym? Szablonem (Uklański)”, co podkreślało konceptualny charakter pracy i jej źródła inspiracji. W ramach „Muzeum” w cudzysłowie tytuł i interpretacja mogły ewoluować, dostosowując się do szerokiego kontekstu artystycznego przedsięwzięcia Sobczyka. Jego obraz, podobnie jak inne prace w kolekcji „Muzeum” w cudzysłowie, nie tylko odnosi się do ikon sztuki współczesnej, lecz także je przekształca, komentuje i stawia wobec nich nowe pytania. Jest to sztuka, która operuje cytatem, ale nigdy nie pozostaje jedynie prostą reprodukcją. To dynamiczny dialog – pełen ironii, ale też głębokiej refleksji nad statusem obrazu i sposobem, w jaki kształtują się wizualne narracje we współczesnym świecie.