„Malarstwo Sapetty ukazuje np. bardzo specyficznie wyselekcjonowany montaż faktów. Wybór ich tworzy pewne kody; jeden z nich np. operuje sygnałami ‘dziewczyna-chłopiec’, ale bynajmniej nie jako faktami obiektywnie opisanymi, lecz ‘wyrażonymi’, i to z silnym ładunkiem dramatycznym, którego nie jest w stanie zatrzeć tak chętnie przez artystę akcentowana dezynwoltura malarskiej metody: dziewczyna na obrazach prezentuje zazwyczaj swą żurnalową urodę, chłopiec natomiast ulega deformacjom i agresywnej penetracji elementów obcych, albo też naznaczony zostaje jak stemplem, rysunkiem kręgów tarczy strzelniczej. Kompilacja psychologiczna w postaci owego piętna, powtarzana w wielu obrazach i grafikach artysty, urasta do rangi symbolu czasu, do którego malarz sam należy. Na pewno działa tutaj historyczna pamięć nieszczęść, których zaznał własny naród, i tych, których dziś doznają inne narody, wraz z ciężarem przymusu spoczywającym na ich młodzieży. W ten sposób sylwetka młodego człowieka na obrazie staje się wyrazem losu części pokolenia i znakiem solidarności ogólnoludzkiej, a ‘normalne fakty’ układają się w pewien zarys socjologiczny rzeczywistości”. Alicja Kępińska