“Od lat 70. Ludmiła Stehnova tworzyła niewielkie formy figuratywne, o dużej sile oddziaływania, podejmujące tematykę przemijania, metaforyzujące stany choroby, odnoszące do surrealistycznych wyobrażeń Fridy Kahlo, także w niewielkim stopniu do vanitatywnych kompozycji Jeana Roberta Ipoustéguy, jak również do miękkich, kubizujących form Otto Gutfreunda. Niektóre figury poddawała fragmentaryzacji, czy podwieszała w przestrzeni”. Dorota Grubba