Łucja Bałzukiewicz, urodzona w 1887 roku w Wilnie, pochodziła z artystycznej rodziny. Jej najstarszy brat, Józef, był malarzem obrazów religijnych, pejzaży, portretów i scen rodzajowych, natomiast drugi, Bolesław, trudnił się rzeźbą i wykładał ją na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Tak jak rodzeństwo Łucja swoją edukację artystyczną rozpoczęła w Szkole Rysunkowej Iwana Trutniewa w rodzinnym mieście. Następnie, w 1907 roku wyjechała na trzy lata do Paryża, aby kształcić się pod okiem Olgi Boznańskiej i Henri Martina, malarza związanego z nurtem neo-impresjonizmu i symbolizmu. Zwłaszcza wpływ uznanej rodaczki widoczny jest w pracach Bałzukiewicz z tego okresu. Są to głównie portrety, w tym jeden jej nauczycielki (obecnie w Muzeum Narodowym w Warszawie) malowane w swobodnej, impresjonistycznej manierze. Artystka skupia się w nich przede wszystkim na twarzy modela, podczas gdy tło i elementy ubioru są potraktowane sumarycznie. Kolorystyka jest zawężona do ciemnych, przygaszonych barw, ożywiona jedynie pojedynczymi akcentami bieli. Po powrocie do ojczyzny malarka zamieszkała w Wilnie i objęła posadę nauczycielki rysunku w Państwowym Gimnazjum im. Joachima Lelewela. Od 1939 była członkinią Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków. W okresie wileńskim tworzyła nastrojowe i realistyczne pejzaże, obrazy sakralne i wnętrza zabytkowych kościołów. W 1946 roku przeprowadziła się do Lublina, gdzie wstąpiła do Związku Polskich Artystów Plastyków. W 1964 roku dołączyła do grupy artystów plastyków „Zachęta”. Do powojennej twórczości Bałuzkiewicz należą obrazy o tematyce religijnej dla kościołów ziemi lubelskiej, pejzaże, studia portretowe i martwe natury. Biuro Wystaw Artystycznych w Lublinie zorganizowało jej w 1962 i 1970 roku dwie indywidualne wystawy. Artystka zmarła w Lublinie 11 maja 1976 roku.