Leonarda Winterowskiego śmiało można zaliczyć do grona malarzy batalistów, opiewających polskie przewagi wojenne. Pobierał on nauki w latach 1895-97 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowni Leopolda Löfflera oraz Teodora Axentowicza. Studia uzupełnił w Wiedniu, z którego wrócił do Lwowa. Do czasu I wojny światowej związany był z tym miastem. W tym czasie stworzył liczne prace, które wystawiał we Lwowie, w Krakowie, Berlinie i Wiedniu. Gdy wybuchła wojna, Winterowski walczył w szeregach armii austriackiej. Przebywając tuż przy linii frontu, wykonał setki szkiców i studiów wojskowych. Wtedy właśnie zbierał materiały, z których korzystał przez kolejne lata malarskiej kariery. Resztę życia artysta spędził w Warszawie, gdzie jego prace batalistyczne cieszyły się dużym powodzeniem. Malował też portrety kobiece, akty i pejzaże, choć był to margines w jego twórczości. Wykonał również polichromię w kościele parafialnym w Bochni („Śluby Jana Kazimierza”, 1912). Dla uczczenia pamięci i przypomnienia dorobku warszawska Zachęta zorganizowała w listopadzie 1928 roku pośmiertną wystawę jego prac. Prezentowana w katalogu aukcyjnym kompozycja należy do grupy wielkoformatowych płócien artysty, na których malował on sceny batalistyczne ukazujące chwałę polskiego oręża. Szarża polskich ułanów z 1919 roku to pełne akcji i dynamizmu przedstawienie walki, w którym rozpędzone sylwetki koni z żołnierzami tworzą w pełni brawurowy układ.