„Granica między obrazem a realną architekturą zaciera się. Widz otoczony zostaje malarstwem. Uderzający jest w tym malarstwie kontrast bogactwa barw, faktury, światła z surowością kompozycji, którą często rządzi geometria. Właściwe jest mu napięcie między żywiołowością rytmów i samotnością pustelni, poezją prostych motywów i dramatyzmem skali. Ta współczesna ikona w swych kolorowych wizjach pyta o sens życia, objawia prawdę malarstwa, rzemiosła tak dziś lekceważącego. Tarasewicz jest spadkobiercą wielkich tradycji. Błędem byłoby postrzeganie jego twórczości jedynie przez kontekst koloryzmu i konstruktywizmu”. – Aneta Prasał (źródło cytatu: „Leon Tarasewicz. Malarstwo”, katalog wystawy, Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, [red.] Joanna Młodzińska, Warszawa 1999, s. 3). Idea malarstwa nieograniczonego ramą, którą konsekwentnie rozwija Leon Tarasewicz, znajduje swoje spełnienie na powierzchniach nietypowych dla dyscypliny. Artysta przenosi rytm ekspresyjnych, wielobarwnych pasów na ściany, filary i całe przestrzenie wystawiennicze. Kulminacją tej praktyki była prezentacja w Pawilonie Polskim na 49. Biennale w Wenecji (2001), zorganizowana w porozumieniu z ówczesną dyrektorką Zachęty Andą Rottenberg i kuratorką Anetą Prasał. Zrealizowana in situ instalacja z niebiesko-żółto-pomarańczowych pasów, wykonanych z akrylowego tynku, pokryła całą posadzkę pawilonu. Prezentowana praca to wycinek kompozycji, która powstała w Wenecji. Tarasewicz zmienił wnętrze ekspozycyjne w całościowe, fizyczne doświadczenie: widz nie stawał już przed obrazem, lecz był usytuowany w jego centrum. Ten gest wpisuje się w długą historię wystaw, które od awangardy XX wieku coraz śmielej traktowały ekspozycję jako laboratorium – od eksperymentów z „uruchamianiem” widza, poprzez happeningi, po wystawy. W podobnym duchu kurator Willem Sandberg zorganizował „Dylaby” w Stedelijk Museum (1962), zmieniając muzeum w immersyjny labirynt. Namiastkę tego podejścia można było odnaleźć w Pawilonie Polskim w 2001. Z porządku barwy i rytmu pasów Tarasewicza wyłaniał się dialog z architekturą, a wzrok widza został skierowany w miejsca, od których zwykle ucieka. Na aukcji pojawia się dziś wycinek tego historycznego doświadczenia przekształcony ponownie do ekspozycji naściennej. Oprawiony fragment posadzki stanowi anegdotyczne i prowokujące świadectwo historii. Jednocześnie zamiast ścian, o jakich marzą artyści, wybrał ziemię, co można odczytać też symbolicznie jako rezygnację z nobilitacji na rzecz bliskości z odbiorcą.