Lech Kunka należał kręgu najzdolniejszych uczniów Władysława Strzemińskiego. Pod koniec studiów otrzymał stypendium rządu francuskiego, dzięki któremu mógł kontynuować edukację w Paryżu. W owym okresie jego nauczycielką była żona sławnego kubisty Fernanda Légera. W czasie rocznego pobytu w stolicy Francji Kunka zgłębiał także technikę włókiennictwa. Zainteresowanie tkaniną artystyczną zajmowało centralną pozycję w jego późniejszym dorobku. Poszukiwania malarskie rozpoczął tworzeniem pejzaży, charakteryzującymi się lekkimi pociągnięciami pędzla oraz żywymi, czystymi kolorami. Wraz z postępującą ekspresyjnością jego prac artysta niemal całkowicie zrezygnował z przedstawień figuratywnych. Od około 1960 uprawiał już głównie malarstwo materii i strukturalizm. Jego twórczość była silnie zainspirowana myślą mistrza, który podkreślał ścisły związek sztuki i intelektu. Od końca lat 50. w sztuce Kunki widać inspiracje światem organicznym, dostrzegalnym jedynie przy użyciu szkła powiększającego. W prezentowanej pracy owa fascynacja mikroskopowym obrazem fauny, bakterii i wirusów, komórek roślinnych służy jako dekoracyjny motyw, który wyraża fascynację witalnością i kreatywnością natury.