Obraz był częścią dyplomowej instalacji artysty w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Tytuł odnosi się do mistycznej tradycji Kabały, wyróżniającej dziesięć emanacji światła jako sposobów przejawiania się boskości. Kompozycja Gliszczyńskiego wydaje się wpisywać w nurt sztuki ezoterycznej, która była jednym z aspektów ekspresji końca lat 80. Jak przekonywał Jakub Banasiak na wystawie „Ruchy Tektoniczne” w Muzeum Sztuki w Łodzi (2022), ów mistycyzm końca dekady był odzwierciedleniem niepewności, która towarzyszyła przełamywaniu się starego porządku i oczekiwaniu na nieznane nowe. Gliszczyński w ramach jeszcze ancien régime’u był powołany do wojska i tam na małych karteczkach szkicował kompozycje, które później włączał do „pokratkowanych” obrazów. Czy jednak coś poza aurą tytułu łączy ten obraz z kabałą? Zamiast dziesięciu sefirotów mamy tu dwadzieścia pól – podzielonych w zasadzie na trzy strefy kolorystyczne: bordową, błękitną i jasnobeżową. W każdym polu znajdują się ledwo rozpoznawalne sceny figuralne, których rysunek po części pochodzi z wydrapywania farby olejnej. Z czasem ta właśnie technika sama w sobie w połączeniu z enkaustyką stanie się głównym tematem twórczości artysty. Krzysztof Gliszczyński obronił dyplom w pracowni malarskiej Kazimierza Ostrowskiego w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Obecnie prowadzi III Pracownię Malarską na macierzystej uczelni. W latach 1995-2002 z grupą przyjaciół: Janem Buczkowskim, Dominiką Krechowicz, Maciejem Sieńkowskim i Krzysztofem Wróblewskim był współzałożycielem i współprowadzącym (1995–2002) Galerię „Koło” w Gdańsku.