Krystyn Zieliński swymi obrazami malowanymi metalem wpisał się w różnorakie działania i poszukiwania, które określiliśmy metaforą „doświadczenia materii”. Jego twórczość powstawała w duchu eksperymentu, lecz zawsze z precyzją i intelektualną konsekwencją. Metalowe reliefy Zielińskiego nie są ani typowymi obrazami, ani rzeźbami – powstają na styku form, materii i idei. Każdy element blachy, każdy zgrzany fragment, każda deformacja chemiczna lub mechaniczna były częścią świadomego procesu twórczego. Już w latach Zieliński odrzucił spontaniczne gesty malarskie na rzecz uporządkowanego rytmu formy i struktury. Współpraca z Andrzejem Łobodzińskim przy utworach czasoprzestrzennych i eksperymenty konceptualne pokazały jego ciekawość nowych mediów i gotowość do przesuwania granic malarstwa. W późniejszych dekadach artysta kontynuował badania nad materią – od precyzyjnych dyptyków akrylowych po kamienne obrazy z metalem, w których kod zapisu słowa „SZTUKA” Braille’a. Jako pedagog Zieliński był równie konsekwentny. Akademia Sztuk Pięknych w Łodzi, której poświęcił niemal całe życie zawodowe, była miejscem, w którym studenci uczyli się zarówno warsztatu, jak i samodzielnego myślenia o sztuce. Jego wykłady i zajęcia eksperymentu, w której teoria splatała się z praktyką, a indywidualne poszukiwania twórcze z szacunkiem dla materiału i formy. Studenci czerpali z jego wrażliwości i wymagającej dyscypliny, a jednocześnie się odwagi w eksperymentowaniu. Twórczość i działalność pedagogiczna Krystyna Zielińskiego pokazują, że sztuka może być świadomym dialogiem z materią i przestrzenią. Metalowe obrazy, akrylowe dyptyki, konceptualne eksperymenty i kamienne reliefy pozostają dowodem na jego konsekwencję i kreatywność, a także na sposób, w jaki mistrz potrafił łączyć nauczanie z własnym, nieustającym doświadczeniem artystycznym.