Żakardowa tkanina w dłoniach Aleksandry Stasik staje się narzędziem reinterpretacji lokalnej tożsamości i wizualnej pamięci regionu. Kompozycja o wyraźnie kolażowym charakterze budowana jest poprzez zestawienie różnorodnych motywów, faktur i struktur ornamentalnych, które oscylują na granicy abstrakcji i sugestii figuracji. Fragmentaryczne formy przywodzą na myśl elementy pejzażu, sylwetki postaci oraz detale zaczerpnięte z tradycyjnej ornamentyki podhalańskiej, tworząc wielowarstwową narrację wizualną. Artystka operuje zróżnicowaną paletą barw – od ciepłych brązów i ochry po kontrastujące akcenty różu – podkreślając złożoność struktury tkaniny i jej materialny charakter. Tytułowe „kontrmapowanie” można odczytywać jako próbę alternatywnego zapisu kulturowego krajobrazu Podhala, w którym elementy folkloru zostają przetworzone i wpisane we współczesny język artystyczny. W efekcie żakard funkcjonuje jako tekstylny palimpsest, łączący tradycję rzemiosła z indywidualną, autorską interpretacją dziedzictwa kulturowego