Twórczość Czesława Roszkowskiego zajmuje istotne miejsce w obszarze współczesnego polskiego szkła artystycznego. Artysta traktuje szkło nie jako materiał użytkowy, lecz jako autonomiczne medium rzeźbiarskie, w którym spotykają się światło, kolor i przestrzeń. Jego realizacje powstają najczęściej w technice szkła topionego w formie, a następnie szlifowanego i polerowanego, dzięki czemu wydobyta zostaje zarówno przejrzystość materii, jak i jej wewnętrzna struktura. Istotny wpływ na charakter jego twórczości miało wykształcenie techniczne oraz wieloletnia praca naukowa, które ukształtowały analityczne podejście do technologii szkła. Roszkowski z dużą świadomością wykorzystuje fizyczne właściwości materiału – jego płynność, warstwowość czy obecność pęcherzyków powietrza – traktując je nie jako niedoskonałości, lecz jako integralne elementy kompozycji. W jego pracach technologia staje się narzędziem refleksji nad naturą materii i procesem jej przemiany. Abstrakcyjne formy artysty budują wizualne metafory czasu, energii i ruchu. Często oparte na oszczędnej, geometrycznej strukturze, zestawione są z intensywną kolorystyką i grą światła przenikającego przez szklaną bryłę. W rezultacie powstają obiekty, które łączą precyzję konstrukcji z poetyką materii, zapraszając widza do kontemplacji szkła jako medium zdolnego zapisywać ślady procesu i doświadczenia.