Kazimierz Sichulski był artystą wszechstronnym, zajmował się malarstwem, rysunkiem, tworzył ilustracje i karykatury, projektował witraże, kilimy, uprawiał także litografię. Jego twórczość została zdominowana przez tematykę huculską. Na przestrzeni całej malarskiej kariery sięgał również do motywów religijnych, tworząc głównie kartony do witraży i polichromii. Nawiązując do wiedeńskiej secesji, chętnie dokonywał profuzji roślinnych i kwiatowych ornamentów, w które często wpisane były ludzkie sylwetki. Znaczące miejsce w jego twórczości zajmowała technika pastelu. W dziełach pastelowych często upraszczał formę, ograniczając ją wyraźną linią, wprowadzał ornament, a kolor i fakturę stosował jako element kompozycji. Prace te wyróżniał upodobanie do intensywnych barw, sumaryczny modelunek, stosowanie dużych plam kolor, ukazywanie modeli w bliskim kadrze. W latach 20. XX wieku dekoracyjna sztuka Sichulskiego ewoluowała w kierunku geometryzacji art déco, czasami połączonej z prymityzowaniem na wzór sztuki ludowej. Malarstwo Sichulskiego nabrało wówczas charakteru historyzującego i eklektycznego. W ramach tradycjonalistycznej konwencji artysta parafrazował dawne style obrazowania. Kompozycje z tego czasu wyróżniają się rytmizacją form i syntetyzacją kształtu, które decydowały o dekoracyjności kompozycji. „Portret damy” przedstawia elegancką kobietę, odzianą w białą sukienkę, skrojoną wedle współczesnej mody, siedzącą na tle idyllicznego, poddanego geometryzacji pejzażu. Scena zdaje się korespondować z malarstwem i estetyką Nowego Klasycyzmu, opierającej się na wzorach antycznych i renesansowych, które łączone były z wzorami płynącymi z ówczesnych centrów kulturowych. Kompozycja nawiązuje się do nostalgicznych scen mitologicznych i renesansowych, codziennej rodzajowości, tworzonych przez m.in. Wacława Borowski, Eugeniusza Zaka i malarzy skupionych wokół ugrupowania „Rytm”.