Karolina Zdunek, absolwentka Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, tworzy dzieła, w których spotykają się porządek i emocja, intelekt i zmysłowość. W początkowym okresie swojej twórczości artystka odwoływała się do tradycji konstruktywizmu, fascynując się jego wiarą w logikę formy i możliwość budowania harmonijnego świata za pomocą geometrii. Z czasem jednak geometryczny rygor ustąpił miejsca bardziej osobistemu językowi malarskiemu, w którym struktura i kompozycja stają się narzędziem wyrażania emocji, pamięci i stanów wewnętrznych. Zdunek pozostaje w dialogu z tradycją polskiej awangardy, szczególnie z postawami Henryka Stażewskiego i Edwarda Krasińskiego, dla których forma była przestrzenią duchowego doświadczenia. W jej obrazach geometryczny porządek zostaje nasycony światłem i fakturą, a chłodne konstrukcje nabierają zmysłowej głębi. Artystka traktuje malarstwo jako zapis myśli i uczuć, jako sposób istnienia w świecie i zarazem próbę uchwycenia jego nieuchwytnego wymiaru. Jej prace, budowane z impastowej materii, otwierają przed widzem przestrzenie pozornie racjonalne, lecz przeniknięte tajemnicą i wewnętrznym napięciem.