Judyta Sobel, artystka żydowskiego pochodzenia urodzona we Lwowie, studiowała w latach 1947-50 w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Już jako studentka drugiego roku, pod koniec lat 40., wzięła udział w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie. Jej prace, prezentowane obok dzieł takich twórców jak Henryk Stażewski czy Andrzej Wróblewski, zwróciły uwagę krytyki artystycznej i zostały pozytywnie ocenione. Temat emigracji, który pojawia się w jej twórczości, był głęboko zakorzeniony w osobistym doświadczeniu oraz odniesieniach do żydowskiego pochodzenia i powojennych realiów. Dzięki stypendium im. Edwarda A. Normana artystka wyjechała do Paryża, co zapoczątkowało etap życia i twórczości o wyraźnie międzynarodowym charakterze. W latach 50. podróżowała i tworzyła między Polską, Izraelem a Stanami Zjednoczonymi, by ostatecznie w 1956 osiedlić się na stałe w Nowym Jorku. To właśnie tam kontynuowała rozwój swojej kariery, aktywnie uczestnicząc w życiu kulturalnym i artystycznym metropolii. We wczesnym okresie twórczości Sobel pozostawała pod silnym wpływem swojego mentora Władysława Strzemińskiego. Z czasem jednak zaczęła odchodzić od tych założeń, zwracając się ku bardziej współczesnym kierunkom w malarstwie XX wieku. W ramach prezentowanej pracy można odnaleźć inspiracje dziełami m.in. Paula Cézanne’a. Sobel postawiła tu na jasne, czyste barwy, które w połączeniu ze skrótami perspektywicznymi przywołują na myśl francuskich postimpresjonistów.