Rok 1988 – Polskę ogarnia fala strajków w zakładach pracy, kopalniach, uczelniach wyższych. Wnukowa zostawia stały ląd i wyrusza w półroczny rejs dookoła globu, z największego portu towarowego Europy w Rotterdamie w kierunku Atlantyku, następnie przez Kanał Panamski na Pacyfiku po Nową Zelandię. Ten szlak żeglowny wyznaczył azymut malarskich poszukiwań Wnukowej. „Trasa tak różnorodna, zarówno klimatycznie, jak i widokowo, pozwoliła mi zetknąć się po raz pierwszy ze wschodnią półkulą i całym tajemniczym światem znanym mi jedynie z literatury”. (Józefa Wnukowa, „Wśród mórz i oceanów. Wystawa malarstwa Józefy Wnukowej (1988-1991)”, katalog wystawy, Galeria Sztuki BWA, Sopot 1991, s. nlb.). Na przełomie lat 80. i 90 powstaje seria szkiców wykonanych w różnych zakątkach świata, a następnie pejzaże, które zaprezentowano w 1990 na monograficznej wystawie „Wśród mórz i oceanów” w sopockim Biurze Wystaw Artystycznych. Prezentowana praca może być interpretowana jako zapis z dziennika pokładowego i jednocześnie świadectwo naznaczonego nomadyzmem życia Józefy Wnukowej.