Choć pejzaż stanowi główny trzon dorobku Józefa Rapackiego, artysta uprawiał również portret. Najczęściej malował członków swojej rodziny i przyjaciół, co potwierdzają zachowane wizerunki jego siostry Honoraty Leszczyńskiej czy ojca, Wincentego Rapackiego, uwiecznionego w roli Karola Radziwiłła „Panie Kochanku”. Artysta pozostawił także kilka autoportretów, z których najsłynniejszy, przedstawiający go w białym kitlu malarskim na tle zieleni, powstał w 1924 roku. Portrety Rapackiego charakteryzują się naturalizmem i wnikliwą obserwacją modela. Nie podążał on w kierunku modernistycznej stylizacji, lecz starał się uchwycić indywidualne cechy postaci. Prezentowany „Portret kobiety” z 1903 roku stanowi jeden z bardziej wyrazistych przykładów jego sztuki portretowej. Przedstawia on młodą kobietę o delikatnych rysach, ubraną w czarny kapelusz zdobiony pękiem pór oraz bogato drapowaną, tiulową chustę w ciemnym kolorze, ozdobioną czerwonymi akcentami. Uwagę zwraca subtelna gra światła na twarzy modelki oraz starannie oddana faktura materiałów. Charakterystyczna dla Rapackiego paleta barwna – stonowane brązy, czernie i beże – podkreśla klasyczną elegancję kompozycji. Obraz ten łączy realistyczną manierę malarską z lekko impresjonistycznym podejściem do koloru i światła. W sposobie oddania materii ubioru widać echa monachijskiego warsztatu, a zarazem wyczuwalny jest klimat melancholii, często obecny w dziełach Rapackiego. Praca przywodzi na myśli stylizowane, nieco dekadenckie portrety kobiet malarzy krakowskiego modernizmu takich jak Józef Mehoffer czy Stanisław Wyspiański.