Prezentowany pejzaż „Droga wiejska na skraju lasu” jest dowodem mistrzowskiego opanowania warsztatu przez jego autora. Józef Guranowski, tworzący głównie w nurcie realizmu, profesjonalnie związany był z projektami dla Warszawskich Teatrów Rządowych. Projektował i tworzył dla nich dekoracje od 1868 do 1891 roku. Kurtyny jego projektu zamykały akty sztuk m.in. Teatru Nowego w Warszawie, czy Teatru w Łowiczu. Ponadto jego prace stanowiło tło dla działań m.in. bohaterów „Demona” (1897), „Cyganerii” (1898), czy „Jeziora łabędziego” (1900). Uwaga do oddania nastroju sceny oraz jej wymiar narracyjny widoczny jest u Guranowskiego również w jego obrazach na płótnie, na których przedstawiał przede wszystkim pejzaże leśne, wiejskie oraz architekturę i jej wnętrza. Stosując technikę olejną i akwareli tworzył liczne nastrojowe widoki ukazujące zimowe krajobrazy oraz długie letnie wieczory. Pracami o tej tematyce zasłynął na wystawach w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych, gdzie pokazywał swoją twórczość od 1880 roku. Częstym elementem jego krajobrazów jest sztafaż, którego bohaterowie, namalowani z wysoki stopniem szczegółowości, pochłonięci swoimi sprawami przywołują na myśl niderlandzką drobiazgowość nad oddaniem kolei ludzkiego losu w relacji do złożonego świata.