Jerzy Mierzejewski uprawiał rysunek, grafikę a przede wszystkim malarstwo. To ostatnie, choć o wybitnie indywidualnych i łatwych do rozpoznania cechach, wykazuje pewną zależność od twórczości jego ojca. Przekonują o tym, obecne od najwcześniejszych prac: tendencja do syntetyzowania formy, geometryzacji kształtów, ograniczenie gamy barwnej z dominacją rozbielonych zieleni i błękitów. Do zakresu tematycznego prac malarskich Jerzego Mierzejewskiego należą portrety, w tym autoportrety, wnętrza – zwłaszcza własnej pracowni, rzadziej tematyka anegdotyczna (np. religijna, alegoryczna, historyczna). Najpełniej artysta wypowiedział się jednak w pejzażach, nader często tworzących tematyczne cykle, powiązane topografią, motywami i ujęciem. Uderza w nich przemyślana kompozycja, uporządkowana układem wyczuwalnych linii, oraz syntetyzowanie kształtu poprzez jego geometryzację. Pejzaże najczęściej pozbawione są sztafażu. Wraz ze specyficzną gamą barwną nadaje to krajobrazom atmosfery metafizycznej ciszy i wręcz modlitewnej kontemplacji. Wydają się przez to zarówno współczesne jaki i „dawne”. Z tej swoistej „syntezy przeciwieństw” wywodzi się ich nieodparta siła przyciągania i zdolność skupiania uwagi odbiorcy w tym rozedrganym frenetycznie świecie. Do takich właśnie dzieł należy obraz „Bukowina” w katalogu aukcji. Ukazuje on motyw z Bukowiny Tatrzańskiej, którą – obok innych motywów podhalańskich i tatrzańskich (Białka, Czerwone Wierchy), Jerzy Mierzejewski malował i rysował wielokrotnie, zwłaszcza na przełomie lat 60. i 70. XX w. Jednak obraz z 2000 odbiega od nich ujęciem: miast fragmentu pejzażu (grzbiet wzgórza, linia lasu, pojedyncze drzewo czy budynek), mamy panoramiczne ujęcie wsi, przysiadłej na szczycie łagodnego wzgórza. Zamglenie płatów koloru daje efekt odrealnienia – wizji przysiółka jakby z baśni, unoszącego się w przestworzach.