Bitwa pod Chocimiem z 1673 roku była jednym z najważniejszych zwycięstw wojsk Rzeczypospolitej nad Imperium Osmańskim. Dowodzona przez hetmana wielkiego koronnego Jana III Sobieskiego armia polska rozbiła siły tureckie, co miało istotne znaczenie dla dalszych losów konfliktu i wzmocniło pozycję Sobieskiego, prowadząc wkrótce do jego elekcji na króla. Prezentowana rycina ukazuje Jana III Sobieskiego jako wodza w momencie triumfu – na wspiętym koniu, w stroju reprezentacyjnym, z szablą w dłoni. Artysta podkreśla jego rolę jako dowódcy, zestawiając monumentalną postać jeźdźca z dynamiczną sceną bitwy rozgrywającą się w tle. U stóp konia widoczny jest pokonany przeciwnik, co stanowi czytelny symbol zwycięstwa nad Turkami. W oddali rozciąga się panorama pola walki z zaznaczonymi wzgórzami i bryłą twierdzy chocimskiej. Kompozycja, inspirowana pracami Romeyna de Hooghe i Jana Luykena, łączy funkcję dokumentacyjną z propagandową, ukazując Sobieskiego jako bohatera chrześcijańskiej Europy. Rycina stanowi przykład ikonografii gloryfikującej zwycięstwo chocimskie, które poprzedziło słynną odsiecz wiedeńską z 1683 roku.