Spahisi, zwani także sipahami, byli jedną z najważniejszych formacji kawalerii Imperium Osmańskiego. Ich nazwa wywodzi się z języków tureckiego i perskiego, a oznaczała wojownika lub żołnierza konnego. W strukturze państwa osmańskiego pełnili funkcję zbliżoną do europejskiego rycerstwa, ponieważ ich służba wojskowa była ściśle związana z systemem nadań ziemskich. Jeździec otrzymywał dochody z przyznanego mu lenna, zwanego timarem, w zamian za obowiązek stawienia się na wyprawę wojenną wraz z koniem, uzbrojeniem i wyposażeniem. Spahisi od końca XIV do XVI wieku stanowili jedną z głównych sił armii osmańskiej. Dzielili się na prowincjonalnych timariotów oraz elitarną jazdę utrzymywaną ze skarbca sułtana. Ich zadaniem był udział w kampaniach wojennych, ochrona granic oraz wspieranie wojsk sułtańskich podczas wielkich wypraw. Szczególnie istotną rolę odgrywali na europejskich rubieżach imperium, gdzie ich mobilność i siła uderzeniowa miały duże znaczenie militarne. Z czasem znaczenie spahisów malało wraz z kryzysem systemu timarowego i rozwojem nowoczesnej armii. Ostatecznie formację rozwiązano w 1826 roku, za panowania sułtana Mahmuda II. Prezentowana rycina pochodzi z dzieła Johanna Christopha Wagnera „Delineatio Provinciarum Pannoniae et Imperii Turcici in Oriente”, wydanego w 1684 roku. Przedstawia tureckiego spahiego w pełnym uzbrojeniu, dosiadającego konia i gotowego do udziału w wyprawie wojennej.