„Patrząc na te prace, nie możemy opierać się jedynie na owym czytaniu symboli, znajdować łatwą satysfakcję płynącą ze zrozumienia. Przestrzega nas przed tym sam sposób malowania z wyraźnie oddzielonymi smugami najczęściej czystego koloru”. Krzysztof Żwirblis Jacek Ziemiński obronił dyplom na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w pracowni profesora Jacka Sienickiego w 1979 i w latach 80. włączył się, chociaż nie bez pewnych wahań i różnic, w nurt „nowej ekspresji”. Był także organizatorem niezależnych wystaw oraz brał w nich udział. Koronnym tematem artysty był zawsze pejzaż, obojętnie czy złożony z abstrakcyjnych pasków, falistych linii morskich czy motywów przedstawieniowych, ale zawsze z predylekcją do poziomych formatów i często do ponadnormatywnych rozmiarów. W latach 1987-96 w jego malarstwie dominuje repertuar romantyczny, na który składają się widoki skał, gór, grot, samotnych wysp, oblewanych wodami mórz i konfrontowanych z powietrznymi przestrzeniami. Melancholia, poczucie osamotnienia i pesymizm to stany emocjonalne, charakterystyczne dla okresu stanu wojennego w Polsce. Obraz „Miejsce” został namalowany już po przełomie 1989, podczas pobytu artysty w Berlinie, i na przekór tytułowi przedstawia raczej eskapistyczne „nie-miejsce” – uwolnioną od wszelkiego nadzoru foucaultiańską heterotopię – poza światem i poza czasem.