Hugon Lasecki jest przez krytyków nazywany twórcą „osobnym”. Jego sztuka wymyka się wszelkim kategoriom, tworząc prywatne zapisy stanów psychicznych artysty. Prezentowana w katalogu kompozycja to również wyraz uważnej obserwacji otoczenia i intymnej refleksji Laseckiego. Repetytywne figury stworzone przez wielokrotne nałożenie farby olejnej, inspirowane malarstwem materii, tworzą gęstą fakturę na powierzchni obrazu. Nawarstwienie kolorystyczne, powtarzające się kształty i powracające motywy wprowadzają widza do świata przepełnionego dojmującym poczuciem lęku. Zofia Tomczyk-Watrak określa malarstwo Hugona Laseckiego jako „malarstwo krzyku egzystencjalnego niepokoju” (Zofia Tomczyk-Watrak, Wybory i przemilczenia. Od szkoły sopockiej do nowej szkoły gdańskiej, Pracownia, Gdańsk 2001, s. 56). Niektórzy krytycy zwracają uwagę na elementy groteski w pracach Laseckiego oraz ich prywatny charakter: „jej elementy znajdziemy w twórczości Laseckiego, z jego fascynacją brzydotą, śmiercią, skłonnością do tworów kalekich, karykaturalnych. Ekspresyjna deformacja odpowiada bowiem pesymistycznemu spojrzeniu na świat, w którym rozchwiany jest ład i zatracone proporcje. (…) Czasem przywołuje do życia zniekształcone ludzkie kadłubki zespolone ze stołem, szpitalnym łóżkiem, katafalkiem, wózkiem. Z labiryntu linii rodzi się spowiedź ręki, osobisty zapis psychicznych stanów” (Ibid. s. 55).