Hubert Bujak jest absolwentem Wydziału Malarstwa i Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, gdzie w 2010 obronił dyplom magisterski, a w 2017 uzyskał tytuł doktora sztuki. Jego twórczość w rzeźbie jest przestrzenią eksploracji źródeł sztuki i pierwotnych form wyrazu. W pracach Bujaka człowiek pojawia się w formach wyrazistych, niemal geometrycznych, o mocnych konturach, które świadomie kontrastują z ulotnością codzienności. Jego postacie, często męskie, nie są ilustracją rzeczywistości, lecz wyrazem pierwotnych emocji, uniwersalnych doświadczeń i relacji ze światem. Poprzez te formy artysta eksploruje prymitywizm, siłę instynktu i wolność jednostki, pozostawiając odbiorcy przestrzeń do własnych interpretacji. Źródła jego twórczości są widoczne w podejściu do materii i kompozycji: rzeźba Bujaka jest materialna, konkretna, a zarazem otwarta na interpretację. Artyście zależy, by obserwator mógł dostrzegać proces kształtowania formy, ślady pracy ręki i napięcia między elementami. Surowość i prymitywizm formy służą nie efektowi dramatyzmu, lecz badaniu rdzenia aktu twórczego i relacji między człowiekiem a otoczeniem. Bujak wykorzystuje zarówno monumentalne, jak i mniejsze formy, zestawiając je w przestrzeni w sposób, który uwidacznia zależności, kontrasty i rytm kompozycji. Jego rzeźby, choć osadzone w świecie rzeczywistym, badają pierwotną naturę sztuki i procesu tworzenia, podkreślając znaczenie intuicji, emocji i własnego doświadczenia artysty. W ten sposób jego twórczość pozostaje zarówno badaniem źródeł, jak i świadomym eksperymentem z formą, materią i przestrzenią.