Henryk Waniek to twórca osobny – malarz, eseista, podróżnik przez duchowe pejzaże i kulturowe warstwy Śląska. Urodzony w 1942 w Oświęcimiu, od dekad kreśli własną mapę sensów – zarówno w obrazach, jak i w słowie. Jego sztuka wyrasta z tradycji symbolizmu i hermetyzmu, a zarazem sięga po formy współczesne, w których przeszłość staje się opowieścią o teraźniejszości. W swoich pracach malarskich Waniek sięga po motywy archetypiczne – drabiny, gwiazdy, kielichy, zwierciadła – ale nie są one jedynie cytatami z magicznego leksykonu. Układa je w konstelacje znaczeń, czyniąc z obrazu formę rytuału, próbę oswojenia chaosu. Jego płótna są jak alchemiczne tablice – gęste od znaczeń, pod których powierzchnią tętnią mit, historia, ironia i melancholia. Literacko Waniek pozostaje równie konsekwentny – jego eseje, powieści i proza fantastyczna to próby odczytywania kulturowego DNA Śląska, tej krainy pogranicza, nieustannego przejścia. Z uporem tropiciela śladów zapisanych w krajobrazie rozczytuje przeszłość w ruinach, opowieściach, rytuałach. Jego proza to nie tylko podróż w czasie, ale i w głąb – ku temu, co ukryte i zapomniane. Henryk Waniek tworzy mitologię codzienności – nie po to, by ją uwznioślić, lecz by obnażyć jej struktury. Łączy to, co wysokie z tym, co ulotne, jakby mówił: „każda historia ma swoje duchy, a każde miejsce – swoje tajemnice. Trzeba tylko umieć patrzeć”.