Początki pracy twórczej Grzegorza Klamana są związane z Wyspą Spichrzów – przestrzenią w centrum Gdańska, w której znajdowały się jedynie ruiny spichlerzy i roślinność. To właśnie tam Grzegorz Klaman i Kazimierz Kowalczyk, jeszcze jako studenci, podejmowali działania w ramach Galerii Rotacyjnej. Zdeterminowani młodzi adepci sztuki nie mieli w tym czasie wielu możliwości prezentacji swojej sztuki, choć Wybrzeże w dekadzie lat 80. mogło się wydawać miejscem bardzo sprzyjającym działaniom oddolnym. Etos szkoły sopockiej, opartej na tradycji kolorystycznej i rzeźbie pomnikowej, w II połowie XX wieku spowodował artystyczny marazm. Więcej działo się poza murami uczelni. Postacią, która swoimi działaniami wpłynęła na stworzenie podwalin gdańskiego środowiska artystycznego, był Ryszard Ziarkiewicz. W latach 1982–84 prowadził on na PWSSP zajęcia z historii sztuki. Jego wykłady były równie ważne dla studentów, co zorganizowana przez niego w 1986 wystawa „Ekspresja lat 80.”, na której pokazano najnowsze prace młodych artystów z całego kraju, w tym także z Gdańska. Najważniejszym elementem rozwoju środowiska na Wybrzeżu było jednak poszukiwania własnej przestrzeni dla swojej sztuki. Artyści znaleźli je właśnie na Wyspie Spichrzów, którą Klaman opisał w „Archeologii odwrotnej” – części jego pracy magisterskiej. W latach 80. Klaman uczestniczył w najważniejszych manifestacjach sztuki nowej ekspresji w Polsce: od Biennale Sztuki Nowej w Zielonej Górze (1985), po wystawy organizowane przez Ryszarda Ziarkiewicza („Ekspresja lat 80.” w Sopocie), Andrzeja Bonarskiego („Co słychać” w Warszawie), a nawet Janusza Boguckiego i Ninę Smolarz („Labirynt” w Warszawie). Indywidualnie wystawiał w niezależnych galeriach, jak poznańska Galeria Wielka 19, ale najczęściej pracował oczywiście w Galerii Wyspa na Wyspie Spichrzów. Prezentowana praca pochodzi z lat 80. i zdecydowanie powstała pod wpływem nowoekspresyjnego stylu. Widoczne są odniesienia do trawionych wewnętrznymi konfliktami figur z obrazów Francisa Bacona. Postać o zniekształconej, wykrzywionej grymasem złości twarzy złowrogo szczerzy zęby, a w garści ściska bezbronnego, niewielkiego ptaka. Kreślona szybkimi pociągnięciami kompozycja ma wielką siłę oddziaływania. Wygląda tak, jakby Klaman chciał dotrzeć do sedna szaleństwa i przemocy, przedstawił człowieka, który znajduje się w potrzasku własnych emocji. Krzywdzi, ale też sam został skrzywdzony. W tym kontekście praca staje się zapowiedzią tematyki podjętej w późniejszych pracach z nurtu sztuki krytycznej, gdzie Klaman prowadzi krytyczną analizę władzy w wielu wymiarach.