Franciszek Żmurko w swoim malarstwie łączył wątki orientalne i historyczne, a wszystko owiane było aurą subtelnego erotyzmu i zmysłowości. W ouvre artysty przeważają sceny kobiece, akty, półakty, portrety ale i sceny antyczne, symboliczne i historyczne. Temat Zygmunta Augusta i Barbary Radziwiłłówny zalicza się do tych o wydźwięku historycznym. Sekretny romans króla z Barbarą, wielka miłość i dworski skandal poruszany był w malarstwie polskim wielokrotnie. Józef Simmler w 1860 roku maluje Śmierć Barbary Radziwiłłówny, a Jan Matejko sześć lat później w 1867 roku przedstawia Zygmunta Augusta z Barbarą Radziwiłłówną na dworze radziwiłłowskim w Wilnie. Niewykluczone, że Żmurko jako uczeń Matejki znalazł się pod wpływem historycznej pasji mistrza i sam postanowił podjąć się tego tematu. Prezentowany na aukcji szkic jest zapewne przygotowaniem do zamierzonej większej kompozycji olejnej. Swobodny szkic utrzymany jest w nastrojowej, charakterystycznej dla artysty stylistyce. Pomimo tragizmu sceny i pogrążonej we śnie Barbary w obrazie wciąż da się wyczuć melancholijną zmysłowość. Chociaż nad umierającą Barbarą pochyla się Zygmunt August to cała uwaga i światło w obrazie skupione jest na niej. Żmurko nie rezygnuje tutaj ze swojego zainteresowania kobietą, ukazując Barbarę w wydekoltowanej sukni, odsłaniającej jej ramiona. Chociaż jest to szkic, to artysta zręcznie buduje głębię poprzez kontrastowanie odcieni brązu i czarnych elementów tła, ze świetlistą bielą sukni i poduszki, na której spoczywa żona króla. Swobodne ruchy pędzla i większy dynamizm wskazują na późniejszy okres twórczości malarza, kiedy to odchodził on od akademickiej precyzji na rzecz bardziej swobodnego i ekspresyjnego malarstwa.