Feliks Michał Wygrzywalski studiował w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1893-98 oraz w Académie Julian w Paryżu. W 1900 osiadł w Rzymie, skąd odbywał liczne artystyczne podróże. Jednak Europa stawała się dla Wygrzywalskiego zbyt ciasna. Plenery w Capri, Normandii czy wyprawy nad Morze Tyrreńskie okazały się niewystarczające. Artysta, kierowany chęcią poszukiwania nowych inspiracji, postanawia wybrać się poza Stary Kontynent. W 1906 wyrusza do Egiptu i na Pustynię Libijską, ulega fascynacji orientem i egzotyką życia krajów Afryki północno-wschodniej. Można się tutaj zastanawiać, czym tak naprawdę był dla Europejczyka na początku XX stulecia ten świat. Jak się okazuje, stan wiedzy i dostęp w te na pozór niedostępne rewiry globu dla wielu twórców okazał się stosunkowo łatwy. Nie można oczywiście twierdzić, że przeciętnego człowieka było stać wówczas na zagraniczne wojaże, ale fakty świadczą o tym, iż przywilej ten spotykał licznych artystów dysponujących odpowiednim zapleczem finansowym. Inspiracja sztuką i kulturą Dalekiego Wschodu, szczególnie Japonią, była w Europie zjawiskiem znamiennym już w II połowie XIX wieku. Jako pilny obserwator codzienności tworzy liczne rodzajowe scenki z arabskimi handlarzami, sprzedawcami dywanów, modlącymi się Arabami, Beduinami i lokalnymi mędrcami. Obserwuje karawany, mężczyzn grających w szachy na pustyni i zwykłych ludzi w orientalnej scenerii. Wygrzywalski przenosi widza w bajkowy świat, w którym kluczową rolę odgrywają światło i kolor. W doskonały sposób artysta operuje kredką pastelową, wydobywając z orientalnej sceny soczystość i świeżość kolorów upalnych krain. Liczne zapiski codzienności stanowią także portrety. „Arab” Wygrzywalskiego jest wiernym odwzorowaniem ludzi z upalnej krainy. Mężczyzna z pomarszczoną od palącego słońca twarzą w turbanie na głowie, umieszczony w saharyjskim krajobrazie to klasyczny orientalny portret autorstwa Feliksa Michała Wygrzywalskiego.