Stale powracającym motywem w sztuce Eugeniusza Gepperta jest jeździec na koniu. Choć stylistyka płócien artysty zmieniała się podczas kilku dekad jego twórczości, jeźdźcy, dżokeje, kawaleria i ułani powracali raz za razem niejako „ubrani” w nowy styl, któremu w danym czasie hołdował artysta. Geppert inspirował się w swoim malarstwie twórczością Piotra Michałowskiego czy Juliusza Kossaka. Podobnie jak oni, również i Gepperta interesowała tematyka batalistyczna i sceny z historii walk narodowo-wyzwoleńczych. Ich częścią były oczywiście sylwetki jeźdźców i koni. W pierwszej połowie lat 20. stylistyka prac Gepperta odpowiadała tzw. nowoczesnemu klasycyzmowi, bliskiemu propozycjom artystów z grupy „Rytm”. Po wyjazdach do Paryża w drugiej połowie dekady artysta zbliżył się swoją twórczością w stronę koloryzmu, z którym pozostał związany przez wiele kolejnych lat, nawet jeśli jego formy zmieniały się w różnych okresach. Prezentowany obraz Gepperta pochodzi z 1956, gdy, jako współzałożyciel, był on wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Płótno uznać można za owoc mariażu wspomnianych wyżej motywów z kolorystyczną formą: jest to obraz o tematyce hippicznej stworzony za pomocą swobodnie nakładanych, luźnych plam barwnych. Malarz przedstawił na swoim płótnie kolejną z możliwych sytuacji, stających się pretekstem do odwzorowania widoku jazdy konnej, tym razem w wykonaniu kobiety. Płótno wyobraża cyrk lub inny rodzaj areny, w której centrum znajduje się kobieta dosiadająca konia, ubrana w paradny strój. Artysta stworzył kompozycję z kładzionych swobodnie plam, które tworzą efekt rozedrganej, migotliwej powierzchni.