Lilla Kulka miała znaczący wpływ na kształtowanie kolejnych pokoleń artystek i artystów. W 2000 roku została kierownikiem Pracowni Tkaniny Artystycznej na Wydziale Malarstwa, a w 2004 roku uzyskała tytuł profesora w zakresie sztuk plastycznych, ze specjalnością w tkaninie artystycznej. W twórczości Lilli Kulki pojawia się wiele konotacji muzycznych, co szczególnie uwidacznia się w pracy „Etiuda I” z 1975. Tytuł odnosi widza bezpośrednio do świata dźwięków. W przypadku tego abstrakcyjnego, płasko tkanego gobelinu, wybarwionego w ciemnych tonach z jaśniejszymi akcentami, działa on jak subtelny sygnał interpretacyjny. Zamiłowanie artystki do muzyki było również widoczne podczas przekrojowej wystawy „Lilla Kulka. W drodze” w 2018 roku. Na ekspozycji pojawiały się prace z motywem klawiszy fortepianu, a całej wystawie towarzyszyła specjalnie przygotowana oprawa muzyczna autorstwa Antoniego Kulki-Sobkowicza, tworząc doświadczenie audiowizualne, w którym dźwięk stawał się integralną częścią odbioru dzieł. Drugim istotnym motywem w twórczości artystki jest sylwetka ludzka – najczęściej odrealniona, ale wciąż czytelna. Przewija się ona przez kolejny okresy jej działalności artystycznej, tworząc bogatą opowieść o kondycji człowieka. Formy te mogą przybierać postać pełnych, trójwymiarowych figur, wypukłych reliefów, przestrzeni wyodrębnionej w splotach włókna, pojedynczych kompozycji lub wieloelementowych instalacji. Włókno w rękach Kulki unosi zarówno formę, jak i bogactwo emocji i nastrojów, a osiągnięcie pełnej harmonii z materią pozwala artystce wydobywać z niej subtelność, dramatyzm i poetykę w jednym.