Bazyli Wótjowicz uczył się u najważniejszych rzeźbiarzy polskiego dwudziestolecia międzywojennego — u Henryka Kuny oraz Jana Szczepkowskiego. Wstąpiwszy na Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie uczył się jeszcze u słynnego medaliera i rzeźbiarza, Tadeusza Breyera. Po studiach działał w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych w Poznaniu, w której od 1936 roku prowadził pracownię rzeźby monumentalnej, a od 1938 rzeźby monumentalnej. Wojna rzuciła go do Częstochowy, a później do Warszawy, z resztek której powrócił potem do Poznania, z którym związany był do końca życia (1985). W 1956 roku został profesorem nadzwyczajnym PWSP, w której wykładał aż do przejścia na emeryturę (1969). Wójtowicz brał udział w Światowej Wystawie Olimpijskiej w Nowym Jorku (1939) oraz Międzynarodowej Wystawie Rzeźby w Muzeum Rodina w Paryżu (1951). Był laureatem nagród w konkursach rzeźbiarskich, między innymi: za projekt pomnika Tadeusza Kościuszki (I nagroda) i Adama Mickiewicza w Poznaniu (wspólnie z Czesławem Woźniakiem, I nagroda) oraz Nagrody Miasta Poznania, 1956. Największym artystycznym wyróżnieniem Wójtowicza była jego monograficzna wystawa, zorganizowana przez Muzeum Narodowe w Poznaniu w 1975 roku. Uczniami Wójtowicza byli Jan Berdyszak, Józef Kopczyński, Anna Krzymańska, Anna Rodzińska, Olgierd Truszyński oraz Mieczysław Welter.