Rzeźba „Jajko Fabergé” stanowi współczesną, autorską interpretację historycznej formy symbolicznej, przefiltrowaną przez język geometrii, redukcji i konstrukcyjnego myślenia o przestrzeni. Ażurowa struktura twarzy wyciętej w sklejce buduje syntetyczny, niemal graficzny zapis formy, w którym linia zastępuje masę, a rytm podziałów tworzy wewnętrzną narrację obiektu. Powstała forma balansuje pomiędzy rzeźbą, znakiem i przestrzennym rysunkiem. Otwarta konstrukcja pozwala światłu przenikać przez obiekt, zmieniając jego percepcję w zależności od punktu widzenia oraz oświetlenia. Czarny, monolityczny postument z drewna kontrastuje z lekką, linearną strukturą jajka, nadając całości wyraźny, współczesny charakter i podkreślając wertykalność kompozycji. Praca wpisuje się w nurt współczesnej rzeźby operującej redukcją formy i dialogiem z tradycją poprzez jej przetworzenie, a nie cytat. „Jajko Fabergé” staje się tu znakiem kulturowym odczytanym na nowo — jako struktura, idea i przestrzeń.